Santillana wordt aangeprezen. Daarna naar camping Oyambre in San Vicente dag 19 –   za  3 september 2016 

Eén ding is zeker: we gaan vandaag de rust weer opzoeken. Dat wij niet de enigen zijn die zich aan onze Spaanse buren storen, blijkt als de Engelse overbuurman nadrukkelijk met een glimlach vraagt of ik goed geslapen heb. Jazeker wel: de kinderen zijn ’s nachts gelukkig stil –althans: wij hebben ze niet gehoord- en de volwassenen hebben geen discussie over het opzetten van tenten…. We waren zelfs pas om kwart voor negen wakker. Hij geeft nog wel even mee dat ook zij zich aan ‘de overzijde’ hebben gestoord, vooral omdat ze allemaal zo luid praten.

Al met al is het al kwart over elf als de campingbeheerder de elektra komt loskoppelen. Wij gaan op weg naar Santillana del Mar, dat we dankzij het speurwerk van Loes hebben gevonden… Een bezoek aan dit plaatsje staat namelijk als aanbeveling in de Capitoolgids –ik had het thuis ook al gelezen, maar niet als aantekening bij de route gezet- en nu blijken we er gisteren onderlangs te zijn gereden, in plaats van de kustweg te nemen op het laatste stuk. Dan maar 14 kilometer terug vandaag, want het lijkt de moeite waard. Dat betekent dan voor vandaag slechts een korte route, want tussen Santillana en de volgende stop –San Vincente, waar we wederom op aanraden van Capitool ook het centrum willen bezoeken- is maar zo’n 24 kilometer.

Rondwandelen in Santillana

Eerst dus naar Santillana. Meestal is het heel lastig om de camper ergens te kunnen parkeren. Hier hebben ze het voor de toeristen echter prima voor elkaar! Je rijdt het centrum even voorbij en dan krijg je rechts een inrit naar een parkeerplaats voor bussen., Die is in tweeën gedeeld: een stuk voor campers en een stuk voor touringcars. Prima! De Heppiebuzz kan mooi in het eerste vak naast de grasrand staan en dan passen de wielen zelfs precies tussen de witte lijnen. Er kan daardoor ook geen andere camper in het vak ernaast. Wij kunnen met hooguit tien minuutjes lopen het centrum bereiken.
Als we de eerste straat ingaan, zien we al meteen de Informacion. Plattegrondje gevraagd: de dame in kwestie scheurt al een vel af bij de eerste woorden. Ze tekent meteen waarbij de bezienswaardigheden goed staan aangegeven. Het is allemaal compact, dus de camera’s gaan meteen aan het werk. Inderdaad: … -de schrijfster van dit Capitooldeel- heeft niets teveel gezegd: het is er prachtig. Knusse straatjes, natuurlijk wel met veel toeristen, maar dat zijn wij ook, en leuke winkeltjes. In één ervan scoren we twee uilen voor de verzameling, een kleintje en een wat grotere- en ze blijken er ook nog heksen te verkopen.
 

Het ‘stevig postuurtype’ weet van geen wijken

Verder slenterend genieten we van de gevels, de balkonnetjes –vaak met veel bloemen- en zien we een heuse jaren-twintig-fotograaf. Die is met zo’n houten camera op statief bezig foto’s-in-de-sfeer van toen te maken.
Op dat moment komt er een auto langsrijden, waarbij de welbekende strikken aan de deurgrepen verwijzen naar een bruidspaar. We zijn al bijna bij het kerkje –en daar gaat de plechtigheid plaatsvinden- zodat ik de bruid en haar vader kan fotograferen. Helaas is de bruidegom al in een oogwenk al verdwenen. Achter de bruid  sluiten de kerkdeuren, bewaakt door zo’n stevig postuurtype dat duidelijk laat weten dat de toegang de eerste twee uur niet meer is toegestaan. Helaas
Wij lopen dan maar door naar het volgende hoogtepunt: de Plaza Mayor met het gemeentehuis. Ook hier een rijk bewerkt huis met heel veel bloemen, dat door tientallen toeristen op de gevoelige plaat wordt vastgelegd, al dan niet met familie op de voorgrond. Wij sluiten ons daarbij aan ;-))

Na een snelle broodjeslunch 

Even verderop zien we een panaderia en ook wij zijn toe aan een broodje, strakjes als lunch in onze Globetrotter. Die typenaam van Dethleffs verdient onzer camper natuurlijk steeds meer, nu we alweer flink wat streken extra op onze vakantie-doelen-lijst kunnen afstrepen.
We nemen de doorgaande weg weer terug naar de parkeerplaats, waar ik opgelucht ademhaal na het bezoek aan onze eigen sanitaire voorziening.
Brood en kaas gaan er soepeltjes in en dan: op weg naar San Vicente. Al na vier kilometer wil Germaine ons weer van de doorgaande CA-131 laten afwijken, maar we houden het stuur recht en gaan gewoon door. Onderweg zien we ook weer gewoon de borden die de juiste eindbestemming aangeven. Daardoor komen we ook vlak langs de kust door het plaatsje Cumillo, waar nog sporen van Gaudi te ontdekken zijn. In de beschrijving stond dat er modernistische gebouwen te zien zijn en vooral het Palacio … van Gaudi schijn t daar een mooi voorbeeld van te zijn. Het is er echter toeristisch ret… (mag ik niet opschrijven) druk, dus we rijden, zoals we eigenlijk al van plan waren, gewoon verder.
  passen